Zonder divisie sowieso geen nieuwe superster

0
409
Foto: Rich Lam/Zuffa LLC via Getty Images

Met het vertrek van Mighty Mouse Johnson naar ONE Championship komt er haast zeker een einde aan de vlieggewichtdivisie in de UFC. Dana White dreigde er al eens mee en nu TJ Dillashaw afzakt naar het gewicht van kampioen Henry Cejudo om diens titel af te pakken en, zoals hij zelf zegt, ‘de divisie te doden’, lijkt het doek definitief gevallen.

De schuld daarvoor ligt bij ons, het publiek. Tenminste, als je het de UFC vraagt. Want hoe goed Johnson ook vocht en hoeveel records hij ook vestigde, qua kijkcijfers bleef het muisstil. Er was weinig interesse in zijn geniale talent of de rivalen die hij meermaals wist te verslaan.

Zonder kijkers verdient de UFC geen centen, dus besluiten ze de stekker er maar uit te trekken. Daar is iets voor te zeggen. Vanuit zakelijk oogpunt dan. Een product wat niet goed verkoopt, haal je uit de schappen. Zo simpel is het.

Vanuit sportief oogpunt is het een ander verhaal. Hoe kan het dat de grootste MMA-organisatie ter wereld een bepaalde divisie niet vertegenwoordigt? Hoe kun je een concurrent de kans geven te zeggen dat hun wereldkampioen ook daadwerkelijk de beste ter wereld is in zijn gewichtsklasse? Als sportmerk zou de UFC dat niet moeten willen.

Uit ervaring weten ze ook dat je op die manier niet echt bij de allergrootsten hoort. Lange tijd had de UFC helemaal geen gewichtsklassen. Men deed maar wat. Groot tegen klein. Sumoworstelaar tegen karateka. Die goede oude tijd. Maar toen ze meer erkenning wilden, kwamen eindelijk de divisies. Het werd een professionele sportcompetitie.

Hoe meer je er over nadenkt, hoe meer je beseft dat de beslissing over langere termijn gezien ook zakelijk gezien niet helemaal snugger is. Wie het namelijk heeft over zakelijk succes en de UFC, heeft het over supersterren die kijkers trekken. Vechters als Conor McGregor, Ronda Rousey en Brock Lesnar. Dat is het verdienmodel van de UFC: die pay-per-view poen!

Toch had de UFC het moeten doen met alleen Brock Lesnar als ze vast hadden gehouden aan de gedachte dat bepaalde divisies populairder en winstgevender zijn dan andere. Pas in 2010 voegde de organisatie, dankzij de overname van de WEC, de veder- en bantamgewichtdivisies toe. Pas toen ontstond er een podium voor een Conor McGregor.

En na nog twee jaar wachten mochten ook vrouwen eindelijk de UFC-kooi in om te vechten. De enige reden daarvoor was dat Ronda Rousey op dat moment al een superster bij Strikeforce was. Gina Carano, Marloes Coenen en Miesha Tate waren haar al voorgegaan in dezelfde organisatie.

De UFC kan de vlieggewichtdivisie wel opdoeken wegens gebrek aan interesse, maar uiteindelijk lopen ze juist daardoor de kans mis op die ene klapper. Die ruwe diamant die uit het niets opkomt en groeit, zich een weg banend langs grijze muizen tot hij uiteindelijk felstralend de kijkers voor zich wint en de geldkraan opendraait.