Wat nu voor Daniel Cormier?

0
422
Oscar Davila schrijft maandelijks een column voor mmaplanet.nl

Afgelopen zaterdag bewees Jon Jones dat hij nog altijd meedingt naar de titel van G.O.A.T.: Greatest of All Time. Of dat zo is blijft onderdeel van debat, maar wat hij presteert in de Octagon is ongekend groots. Na alle tumult en zijn lange wachttijd weet hij zijn aartsrivaal Daniel Cormier knock-out te krijgen. Cormier, de oud-kampioen die ongeslagen is op zwaargewicht en ook tegen geen enkele andere lichtzwaargewicht verloor. Dat is niet niks.

Al eerder opperde ik dat Jon Jones de beste aller tijden is, maar die titel had hij met zijn afwezigheid in gevaar gebracht. Laten we hopen dat hij echt terug is en dat zijn escapades voorbij zijn. Hopelijk kan hij verder kan bouwen aan zijn heerschappij. Ik hoop dat de verzachtende woorden na afloop van het gevecht richting zijn grootste concurrent een indicatie zijn voor een meer volwassen Jones. De tijd zal het leren.

Maar een andere vraag rees toen ik, nog met open mond, naar het moment keek dat het gevecht net voorbij was. Terwijl de beelden van het moment dat de trap naar het hoofd herhaald werden dacht ik: ‘was Cormier wel echt de kampioen?’ Ironisch genoeg zei uitgerekend Jones dat zijn rivaal een ware kampioen is en dat zijn legende zowel binnen als buiten de Octagon een voorbeeld is voor het kampioenschap.

Het zijn mooie woorden. De waarheid is natuurlijk dat Daniel Cormier een geweldige staat van dienst heeft opgebouwd. Dat maakt hem op zich al een kampioen. Hij is zonder meer een van de beste vechters die we ooit aanschouwd hebben in de UFC. Ook heeft hij het kampioenschap gewonnen. Hiervoor heeft hij gevechten geleverd met andere zeer grote talenten als Anthony Johnson en Alexander Gustafsson, én gewonnen.

Tegelijkertijd kunnen we niet ontkennen dat de reden voor zijn positie als de beste kwam door de afwezigheid van Jones. Als DC afgelopen weekend had gewonnen, dan was dat laatste stukje twijfel bij iedereen verdwenen en had hij de titel ‘undisputed’ zonder enige smet op zijn riem gehad. Dít was zijn kans om te doen wat hem met het olympisch worstelen niet lukte: de ware nummer één zijn.

Op dit moment is Cormier in rouw. Dat klinkt zwaar, maar voor een topatleet is zo’n verlies pure rouw en emotie. Vervolgens gaat hij nadenken wat zijn volgende stap is. Misschien kan hij voor goud in het zwaargewicht gaan? Waarom niet? Ik geef hem genoeg kansen tegen Stipe Miocic. Bovendien scheelt het hem een stuk in zijn dieet.

Zijn vriend Cain Velasquez bonkt momenteel niet op de deur van het kampioenschap en mogelijk kiest hij desondanks toch voor zichzelf. Of zal hij alsnog proberen de weg terug te vinden naar Jones? Ja, hij heeft twee keer verloren, maar aan de andere kant: wie is er verder voor Jones op 205 pond?

Ik denk dat Cormier zijn route moet vervolgen in het zwaargewicht. Hij heeft de potentie om daar de top te bereiken en als dat lukt, levert dit het nodige zelfvertrouwen en krediet op om nog eenmaal te strijden tegen Jones, op zwaargewicht of lichtzwaargewicht. Wie weet: misschien is dat ook het extra zetje dat hij nodig heeft om zijn rivaal te verslaan.