Wat een “fooking” ellende

0
406
Foto: YouTube

Blessures, lucratieve bokswedstrijden, gemor over salarissen, dopingschandalen, interim-titels en Conor “fooking” McGregor. Wanneer kunnen we het in hemelsnaam weer eens over ouderwets, glorieuze MMA-partijen hebben?

Het is tekenend dat juist UFC 223, het evenement dat ons met twee waardige titelgevechten om de “undisputed” kampioensgordels duidelijkheid zou geven, totaal werd vertroebeld door allerlei randverschijnselen die het MMA al een aantal jaar verpesten.

Eerst was daar op het allerlaatste moment dan toch nog de beruchte “injury bug” die interim-kampioen Tony Ferguson velde met een fikse knieblessure. Ferguson maakte zijn verplichte promotierondje langs de pers toen hij in het voorbijgaan iemand groette en zijn kniebanden scheurde. Je verzint zoiets niet. Op 1 april notabene.

Hij was vervolgens zijn interim-titel ook gelijk kwijt. Dat is razendsnel en verschrikkelijk lachwekkend, maar past wel bij dit stukje fantasiegoud dat Dana White in het leven riep om kijkers te lokken en links en rechts weggaf alsof het snoepjes waren.

Daarna volgde de, inmiddels ook alweer al te bekende, zoektocht naar de vechter die “altijd en overal” op zeer korte termijn tegen een beest wil vechten voor een habbekrats. Anthony Pettis viel met zijn hoge salariseisen snel af. Max Holloway werd afgekeurd door de New Yorkse atletische commissie, evenals Paul Felder die geen ranking had.

Al Iaquinta was pas daarna de perfecte vervanging om de illusie te wekken van een real life Rocky die de Russische Beer wist te temmen. Helaas voor hem was Nurmagomedov een paar maten te groot, waardoor deze nu de enige echte UFC-lichtgewichtkampioen is.

Want ja, Conor McGregor is zijn titel nu dus echt kwijt. Hoe precies werd de hele avond nooit hardop gezegd, maar nadat hij met zijn entourage een bus bomvol vechters aanviel, was hij een kampioenstitel armer en een reeks aanklachten rijker. McGregors capriolen kostten zes vechters hun partij, waaronder twee doordat ze geblesseerd raakten door rondvliegend glas nadat McGregor de bus bekogelde.

Waar men al decennia bezig is om de vechtsport een goede naam en reputatie te geven, knalde de Ier er omwille van sensatie en media-aandacht keihard in met zinloos geweld en vandalisme. De enige MMA-vechter met 100 miljoen op zijn bankrekening vond het tijd om zijn agressie eindelijk weer eens aan een publiek te tonen.

Gratis en voor niets, trouwens. Opvallend, want zijn hoge geldeisen waren juist de reden dat hij niet meer een kooi instapte.

Talloze maanden horen en lezen we over vechters die met trash talk en social media-beefs hun status binnen de UFC proberen te verhogen zonder ooit een stap in de ring te zetten. Iedereen wil een money fight, maar bijna niemand zien we nog in de Octagon om zijn woorden kracht bij te zetten.

UFC 223 bood ons wat anders, iets puurs, en begon als het evenement dat ons een antwoord zou geven op de lang gestelde vraag: Wie is de beste lichtgewicht vechter van dit moment? We waren de Ierse koning van de hamburgers bijna vergeten en het ging eindelijk weer om de sport, om de vechtkunst.

Na afloop zijn we erger af dan eerst. Nurmagomedov heeft een riem met goud die net zo veelzeggend is als een riem van Toys ‘R Us. Ferguson is voor lange tijd geblesseerd en zijn interim-titel, en dus ook zijn aanspraak op een titelgevecht, helemaal kwijt.

En McGregor? Die krijgt een tik op de vingers en een kus op het voorhoofd van Dana White waarna we ons kunnen opmaken voor een ellendig lange wereldtoer van een jaar waar McGregor en Nurmagomedov ons ophitsen voor hun langverwachte match.

Wat? Zei iemand daar “injury bug”?