Wat betekent Ryan Baders’ dubbele kampioenschap?

0
260
Oscar Davila schrijft maandelijks een column voor mmaplanet.nl

Toen Ryan Darth Bader in de eerste ronde van de afsluiter van Bellator’s Heavyweight Grand Prix Fedor Emelianenko knock-out sloeg, deed dat bij mij eigenlijk niets. Het is natuurlijk best een prestatie maar het voelde niet als groots.

Bellator’s CEO Scott Coker hoopte met een Grand Prix enige vorm van prestige binnen de organisatie te halen; hierin heeft hij met dit toernooi gefaald, want anders dan de vorige versie in Strikeforce, was dit onbeduidend.

Om te bepalen hoe we de prestatie van Bader moeten zien in het volledige MMA-landschap, moeten we wat dieper kijken naar de betekenis van de Heavyweight Grand Prix. Laat ik beginnen met het tijdsbestek. Alles begon tijdens Bellator 192, een jaar geleden. Het is onbegrijpelijk dat er een jaar tussen de gevechten zitten. Hoe kunnen we dan nog spreken van een toernooi?  

Ik was aanvankelijk niet heel enthousiast en vanwege de ellenlange tussenpozen was elke vorm van enthousiasme die ik had willen opbrengen volledige de kop ingedrukt. Het is an sich geen probleem om deze gevechten, in de normale gang van zaken, zover uit elkaar te laten plaatsvinden. Nu moest Bellator elke keer de fans wakker schudden dat het toernooi nog steeds bezig was. Dat is eigenlijk best sneu.

Mijn volgende issue: de vechters. Begrijp me niet verkeerd: het zijn allemaal individuen die ik waardeer en respecteer. Maar alleen Frank Mir en Matt Mitrione waren op hun plek. Hoewel Mir wel erg op z’n retour is. Fedor Emelianenko, weliswaar een zwaargewicht, kan je toch niet meer met goed fatsoen als serieuze bedreiging zien in het zwaargewicht? De rest kun je van alles over zeggen. Het belangrijkste: het zijn geen zwaargewichten.

De MMA-media wilde ons in de afgelopen laten week geloven dat Fedor misschien wel zijn naam zou kunnen zuiveren na een droevig decennium. Ja, want de Last Emperor was toch wel even in de finale van Bellator’s Grand Prix opgeklommen. Dat hij voorbij een roestige Mir is gekomen is eigenlijk wel een prestatie te noemen, wat dan op zichzelf weer sneu is. Maar dat hij voorbij Chael Sonnen, een middengewicht ver op z’n retour, kwam zegt niets.

De enige vechter in dit toernooi die nog in z’n ‘prime’ zit is Ryan Bader. Niet verwonderlijk dat hij heeft gewonnen. In alle eerlijkheid, King Muhammed Lawal en Matt Mitrione zijn misschien nog niet helemaal op.

Toch, de conclusie is helder: het idee van een Heavyweight Grand Prix sloeg helemaal nergens op. Iedereen die er iets prestigieus van wil maken kijkt naar de kleren van de keizer.

Maar wat zegt dit alles over de winnaar: Ryan Bader? In de UFC lukte het Bader niet om voorbij de top vijf te komen in het lichtzwaargewicht. Hij is naar Bellator gegaan en heeft hier tegenstanders van formaat verslagen om kampioen te worden in zijn eigen gewichtsklasse. Nu heeft hij door dit toernooi te winnen twee titels op zijn naam. Daarbij, een zwaargewicht winst op Mitrione is niet slecht.

Hij heeft zijn tegenstanders in dit toernooi echt overklast, wat eveneens bewijst dat Darth tot een van de besten in de wereld behoort. Dankzij Bellator zien we wat Bader kan doen als hij niet vecht tegen de absolute top in de UFC.

Het is best mogelijk dat hij gesterkt door zijn prestaties en ervaringen op dit moment betere resultaten kan boeken in de UFC. Toch zal ik dat niet adviseren. Met de aanwezigheid van de kopstukken in het lichtzwaar- en zwaargewicht in de UFC is het veel verstandiger om Bellator’s paradepaard te blijven.