Vadertje Tijd zal altijd ongeslagen blijven

0
289
Oscar Davila schrijft maandelijks een column voor mmaplanet.nl

Chuck Liddell heeft een belangrijke rol gespeeld in de opkomst van MMA en de UFC, daarover bestaat geen enkele twijfel. Of je nu wel of geen fan van hem bent of was, hij is een pionier. Dat gezegd hebbende, liggen de dagen van hem als vechter achter hem. Heel ver, bleek vorige week wel.

Is een terugkeer van een oude rot in andere sporten ook mogelijk? Zijn er tennissers die, even onaardig gezegd, uitgerangeerd zijn, maar hunkeren naar een comeback en het racket weer oppakken? Het is natuurlijk ook het model van de sport. Het is niet dat John McEnroe zomaar in de spotlight op een Grand slam kan staan. Je moet elke keer door de kwalificaties en dat maakt het minder aantrekkelijk, vermoedelijk.

Nu kan Liddell ook niet uit het niets een titelgevecht in de UFC krijgen, maar als hij Ortiz als vanouds knock-out had geslagen, had hij aan die illusie vastgehouden. Nog een winst daarna en zijn fans hadden een titelgevecht geëist!

Hoewel The Iceman in veler ogen een levende legende is, moet hij zelf ergens het gevoel hebben dat hij nog ‘unfinished business’ heeft. Niets is zo mooi als ‘the comeback story’ in de vechtwereld. Misschien is het de schuld van Sylvester Stallone die in Rocky VI na zijn zestigste nog even twaalf rondes vecht tegen een kampioen die de helft van zijn leeftijd is.

Ja, dat zijn mooie verhalen die een film waard zijn. Daar genieten we allemaal van, maar het is niet echt. Natuurlijk zijn er wel vechters die tot een zeer respectabele leeftijd op hoog niveau vechten. Dat is ook heel mooi om te zien. Maar het is niet alleen leeftijd. Het zijn ook de actieve jaren die je niet in de koude kleren gaan zitten.

Hoe kan de MMA-wereld ervoor zorgen dat oudgedienden als Chuck Liddell tevreden de handschoenen in de ring kunnen gooien? Het begint natuurlijk met de mogelijkheden die geboden worden. Naast de UFC kijk ik best graag naar Bellator, maar ik betwijfel hun keuzes om veteranen in te zetten tegen jonge ‘up and coming’ vechters. Hoelang moeten we Fedor Emelianenko of Rampage Jackson nog zien struggelen omdat zij met hun naam net wat meer kijkcijfers trekken?

We kunnen het niet blijven rechtvaardigen omdat ze af en toe nog winnen. Kijk naar hun prestaties: ze zijn op. Ik denk dat het goed is voor de MMA-wereld om na te denken over wat een vechter kan doen na zijn of haar carrière.

Er zijn tal van vechters die dat al doen. Sommigen worden trainer of zijn op een andere manier betrokken bij de sport. Niet iedereen heeft dezelfde ambities of mogelijkheden, maar er moet toch op een breder niveau worden nagedacht. Wat wel direct kan, is een strenger beleid in het toestaan van bepaalde gevechten.

Moet er toch iets van een veteranendivisie komen, een optie die hier en daar soms wordt geopperd? Hoe moet dat eruitzien? In ieder geval niet vergelijkbaar met Ortiz vs. Liddell 3. Laten we eerlijk zijn: Ortiz heeft ook zijn beste tijd gehad. Dankzij meer recente ervaring was hij in staat om Liddell eindelijk te verslaan, maar tegen de beste in zijn gewichtsklasse heeft hij geen schijn van kans.

Ondanks dat deze veteranen ver op hun retour zijn, kunnen ze natuurlijk elkaar nog wel schade aanrichten. Dus, hoe kun je zo’n divisie op een veilige manier vormgeven?

Het beste antwoord ligt niet direct voorhanden. Het is een vraagstuk voor vechters, trainingskampen en andere belanghebbenden die naast andere onderwerpen besproken moet worden.

Als fans kunnen we niets anders dan lof blijven uiten voor de bewezen diensten en als een oudgediende tegen beter weten in de kooi in wil, een duidelijk signaal afgeven. Massaal op respectvolle wijze aangeven dat we er niet achter staan en vooral: geef er geen geld aan uit!