Is trash talk een vloek of een zegen?

0
303
Foto: YouTube

Ik had wat benauwde momenten tijdens het gevecht tussen Tony Ferguson en Kevin Lee. De twee waren aan elkaar gewaagd en het leek erop dat Ferguson zijn tegenstander onderschatte. Even bekroop mij de vrees dat het échte titelgevecht tussen El Cucuy en Conor McGregor ons ontnomen zou worden. En dat allemaal door die verdomde trash talk.

Want Lee stond niet tegenover Ferguson vanwege zijn overwinningen op ijzersterke tegenstanders. Hij stond er vanwege zijn grote bek. Toen hij de moeder van tegenstander Michael Chiesa noemde tijdens een persconferentie en op het podium een kleine vechtpartij veroorzaakte, zette hij zijn naam op de kaart. Opeens waren fans geïnteresseerd in een middelmatige UFC Fight Night: Chiesa vs. Lee.

Want alhoewel de UFC de sport schoon wil houden, zijn ze niet vies van een beetje trash talk en wat duw- en trekwerk tijdens de staredown. Hoe meer controverse, hoe meer kijkers en media-aandacht.

Iets wat Lee goed onthouden had toen hij na het gevecht werd geïnterviewd door Tony Ferguson, die bijklust als MMA-analist voor FOX. Ferguson stak juist de loftrompet af over Lee, maar dat deed er niet toe. Lee viel hem verbaal aan met het oog op een binnendoorweggetje richting de titel. Dat lukte nog ook.

Uiteindelijk bleek Ferguson de betere, maar wat als hij een offday had gehad? Wat als hij degene was met een stafylokokbesmetting? Wat als hij tijdens het gevecht met Lee een ernstige blessure had opgelopen? Dan hadden we met zijn allen kunnen zwaaien naar het vuurwerk dat zijn straatoorlog tegen de Ierse superster geheid zou opleveren.

En zo gek is die angst niet. Het overkwam Jon Jones. Voor de komst van Conor McGregor, was Chael Sonnen de ultieme en haast enige trashtalker in het MMA. Hij vocht een divisie lager dan Jones, maar bood zich aan als last-minute vervanging toen de tegenstander van Jones uitviel. Toen de lichtzwaargewichtkampioen weigerde, begon de waterval aan uitdagende woorden en harde disses. Het leverde Sonnen niet alleen zijn gevecht tegen Jones op, maar ook een presentatieklus bij The Ultimate Fighter.

Het resulteerde allemaal in waardeloze tijdverspilling. Sonnen verloor compleet kansloos, terwijl Jones tijdens het interview met Joe Rogan na afloop van het gevecht ontdekte dat hij zijn grote teen bijna geheel had afgebroken.

Trash talk is leuk en lucratief. Het heeft iets om een vechter te zien die de rol van slechterik op zich neemt. Als kijker ben je net iets meer betrokken bij dat gevecht. Oh, wat hoop je dat hij flink op zijn bek gaat. Floyd Mayweather heeft er honderden miljoenen mee verdiend.

Aan de andere kant van het spectrum is het ook prachtig. Een vechter die zoveel zelfvertrouwen uitstraalt dat hij vooraf voorspelt dat hij gaat winnen en het nog daadwerkelijk doet ook, is geweldig om te zien. Muhammad Ali deed het vroeger met verve en Conor McGregor is er nu de grootste ster in de wereld van de vechtsport mee geworden.

Maar er zit een keerzijde aan al dat gescheld. Als het niet langer gaat om de beste twee vechters tegen elkaar, maar om de kampioen tegen de niet-gerangschikte eikel die hem op een creatieve manier een klootzak noemt. Op dat moment groeit er iets scheef binnen de sport en verandert iets wat puur en competitief was in een circus en freakshow. En dan lopen we pas écht te schelden met z’n allen.