Talk-Jitsu 06

0
207

UFC 20 jaar

Het is precies 20 jaar geleden dat Snoop Dogg uitkwam met zijn debuutalbum: Doggystyle. Ik herinner mij dit moment als de dag van gisteren. Dr. Dre kwam het jaar daarvoor met The Chronic en ik was op dat moment helemaal into Westcoast rap.
Het is eveneens 20 jaar geleden dat de UFC haar eerste evenement hield in Denver, Colorado. Ik kan mij niet herinneren dat ik daar destijds van op de hoogte was, maar als ik terugdenk aan die periode, bijvoorbeeld door middel van de herinnering dat de Snoop plaat continu op repeat stond, dan ben ik weer even terug in die tijd.

Oudegedienden Royce Gracie en Mark Coleman tijdens een Q&A

Het concept van UFC 1 en de daaropvolgende evenementen was heel simpel. Er zijn geen regels, moge de beste vechter, of liever het beste systeem, winnen. De grote vraag was welke vechtsport het meest effectief zou zijn in een man tot man gevecht. Het eerste antwoord daarop was het Braziliaans Jiu Jitsu, maar de eindconclusie is dat een combinatie van verschillende disciplines het meest effectief is. De UFC is overigens niet de grondlegger van dit concept. Vale Tudo in Brazilië, wat zo ongeveer ‘anything goes’ betekent, bestond al voor MMA en de UFC en ik denk dat het idee van het gevecht zonder regels en verschillende disciplines zo oud is als de mensheid.

Bovendien was het ook de filosofie van Bruce Lee met zijn Jeet Kune do. De beste technieken uit verschillende vechtsporten combineren.
Maar het is wel een feit dat de UFC op dit moment de grootste organisatie is en het gros van het toptalent in huis heeft.
Sinds 2001 is de organisatie in handen van Zuffa, de moederorganisatie, die in feite neerkomt op Dana White en de Fertitta broeders. Je kunt heel veel zeggen over de wijze waarop zij hun organisatie leiden, maar de UFC groeit en daarmee groeit de sport die wij nu MMA noemen. Anno 2013 organiseerden zij al zeker 30 evenementen, daar waar er in 2009 nog 20 in een jaar werden georganiseerd en in 20005 slechts 9 in een heel jaar.

Bovendien veroveren zij ook steeds meer terretorium in de wereld. Continu opzoek naar mogelijkheden om op verschillende lokaties in de wereld hun evenementen te houden en zodoende daar talent te ontdekken.
Misschien is het concept van verschillende disciplines niet bedacht door de UFC en zijn er naast de UFC goede organisaties gefeest, zoals Pride en Strikeforce en zijn er nog enkele zoals Bellator, WSOF, ONE FC, Invicta en alle organisaties die door AXS TV worden uitgezonden. Maar het is wel de UFC die op dit moment vermoedelijk het grootste talent in huis heeft, de meeste en grootste evenementen organiseert en de sport naar een mainstream niveau brengt. Kortom, ik denk dat er een goede reden is om twintig jaar UFC te vieren en om er bij stil te staan wat er in die jaren is bereikt.

GSP vs Hendricks
Het feest werd zaterdag 16 november gevierd tijdens UFC 167 in Las Vegas, Nevada. Uiteraard waren er oud gedienden aanwezig en stonden er grote namen op de kaart. De headliner was de UFC pay-per-view koning George St-Pierre, ook wel GSP genoemd. GSP won in 2006 voor het eerst de welterweight titel, welke hij in in 2007 verloor aan Matt Serra. Hij won deze weer terug van Serra in 2008 en is sindsdien ongeslagen.

De Canadees is immens populair bij een grote groep fans ,maar tegelijkertijd ontvangt hij al een tijd kritiek. Dit komt omdat zijn laatste gevechten in de ogen van vele MMA-fans als ‘saai’ worden bestempeld. GSP gebruikt veel worstelen, is voorzichtig en wint beslissingen over 5 ronden. Hij is wel dominant maar neemt niet veel risico’s en beëindigt zijn gevechten amper meer voortijdig. Zijn laatste tegenstander, Johny Hendricks, heeft in zijn afgelopen gevechten veel tegenstanders knock-out geslagen en wordt geprezen om zijn enorme gave mensen met een klap knock-out te slaan. Dit gecombineerd met een zeer volprezen worstelachtergrond werd hij gezien als een gevaarlijke tegenstander. Omdat GSP bekend staat zijn tegenstanders te domineren met jabs en supermanpunches, waarbij hij snel een klap uitdeelt en daarna weer buiten bereik is, in combinatie met veel takedowns en groundcontrol, zou dit wel eens een moelijk gevecht voor hem kunnen worden. Bovendien waren er roddels in de omloop dat GSP na afloop van het gevecht wel eens zijn gloves aan de wilgen zou kunnen gaan hangen.

Uiteindelijk bleek Hendricks een geduchte tegenstander. Het was een zwaar gevecht waarbij GSP zichtbaar de meeste schade had opgelopen en niet tot zijn eigen spel kon komen. Hij kon Hendricks niet domineren en moest echt alles uit de kast trekken om een gevecht te leveren. Na afloop van het gevecht, maar nog voordat de uitslag bekend was gemaakt, vierde het team van Hendricks al feest. Het was een enorme uitbarsting van geluk, waarbij als je op dat moment de TV had aangedaan in de veronderstelling was geweest dat de beslissing al was uitgesproken. Op dat moment dacht ik: je weet het nog niet. Persoonlijk dacht ik dat Johny Hendricks waarschijnlijk de beslissing wel zou krijgen, maar ik zag ook rondes naar GSP gaan. Toen het duidelijk werd dat het een split decision zou worden, werd het helemaal spannend.

GSP en Hendricks direct na afloop van hun gevecht

Toen Bruce Buffer, de ring announcer, de naam van GSP uitsprak als winnaar was ik verrast, maar niet in negatieve zin. Ik had het terecht gevonden als Hendricks had gewonnen, maar ik heb geen problemen met GSP als winnaar. Had Hendricks meer schade aangericht? Jazeker, maar dat is geen criteria in het jureren van MMA-gevechten. Er wordt per ronde gekeken en unaniem, inclusief ondergetekende, hadden de juryleden GSP ronde 3 en 5 gegeven en 2 en 4 aan Hendricks. Dat Hendricks zijn ronden met meer overtuiging had gewonnen was overduidelijk, maar ook dat is geen criteria. Ronde 1 was in mijn, en klaarblijklijk ook die van de jury, het moeilijkst te jureren. Twee juryleden kozen voor GSP, waardoor hij uiteindelijk zijn titel behield.

De reactie van UFC President Dana White vond ik onterecht en eigenlijk respectloos. GSP is een loyale vechter en hield na afloop van het gevecht een warrig betoog over een mogelijke pauze in zijn loopbaan. Het verhaal kwam niet uit de verf en misschien had hij niet in moeten gaan op de vragen van Rogan. Maar hoe kun je iemand die net 25 minuten lang een pak op zijn broek heeft gehad kwalijk nemen dat hij vaag is met zijn antwoorden? Dana White had dit diplomatieker en sympathieker kunnen doen. Dat is natuurlijk de wijze waarop Dana White altijd opereert. Soms werkt het, maar in mijn ogen komt het vaak onprofessioneel over.

GSP was evengoed vaag over het feit dat er kwesties in zijn leven zijn waardoor hij een pauze wil inlassen. Of we ooit gaan weten wat er aan de hand is betwijfel ik, maar persoonlijk verwacht ik wel de rematch. Anders dan velen denk ik dat GSP, mits hij alles weer op een rij heeft, een tweede gevecht tegen Hendricks makkelijker zou moeten kunnen winnen dan de eerste. GSP is een top-atleet en strateeg. Als hij dit gevecht kan analyseren zal hij de juiste aanpassingen maken en Hendricks minder tot geen kans geven om die harde stoot uit te kunnen delen. Andersom ben ik bang dat Hendricks de volgende keer meer gaat jagen voor die knock-out punch. Hierdoor kan hij zich meer kwetsbaar maken voor takedowns van GSP en wellicht eerder moe zijn. Evengoed kan het natuurlijk zo zijn dat juist Hendricks zich heel goed aanpast en GSP de volgende keer domineert of knock-out slaat, maar als het tweede gevecht komt, zal de tijd het leren. Moge de beste winnen.
Ondertussen naderen we het einde van 2013. Een jaar waarin bijna alle huidige kampioenen een behoorlijke ‘run for their money’ hebben gekregen en enkelen zijn ontroond. De meest dominante kampioen Anderson Silva krijgt nog voor de jaarwisseling de kans om zijn titel terug te winnen en in het nieuwe jaar gaan we kijken of de bantamgewicht kampioen Dominick Cruz na twee jaar absentie vanwege blessures zich staande kan houden. Wat mij betreft spannende ontwikkelingen in het vooruitzicht, maar ik ga eerst nog even UFC 167 volledig op mij in laten werken.

Have fun!