Rashad Evans moet op zoek naar killer instinct

0
761
Oscar Davila schrijft maandelijks een column voor mmaplanet.nl

Op het moment dat ik de UFC begon te volgen en een vaste kijker werd, was Rashad Evans net onttroond als kampioen door Lyoto Machida. Met terugwerkende kracht heb ik destijds alle UFC-evenementen bekeken. Langzaam maar zeker kreeg ik een beeld van de topvechters van die tijd. Mijn conclusie toen: Evans maakt nogmaals kans op goud.

Die kans is voorbij gegaan; deels door pech. Vooral door blessures. Ondertussen lijkt Suga Rashad zich te hebben gerealiseerd dat er geen toekomstperspectief is in het lichtzwaargewicht. Maar hoeveel kansen zijn er nog voor hem in het middengewicht?

Misschien is het zijn ambitie niet meer om UFC-goud te bemachtigen. Wellicht zijn er nog een paar interessante gevechten voor hem, zogenaamde ‘money fights’. Toch, na zijn verlies tegen Dan Kelly vraag ik mij af: doet hij zijn erfenis eer aan? Het is niet alléen het verliezen, maar vooral de manier waarop.

Het is niet dat hij niets anders te doen heeft. Hij is een van de vaste analisten van FOX en heeft in films gespeeld zoals Unrivaled en Locked Down. Ook is hij coach, iets waar we sinds TUF 10 van weten waar hij goed in is, dus mag je concluderen: hij heeft een mooie carrière buiten de Octagon.

Dat gezegd hebbende, is het niet onmogelijk dat hij zijn volgende gevecht wint en weer een goede reeks neerzet. Misschien reikt hij zelfs weer de top; iets waar een vechter altijd in blijft geloven. Achteraf wil je niet denken: had ik het toch nog maar een keer geprobeerd. In MMA kan alles gebeuren.

Momentum kan daarbij ook een domino-effect hebben. Zijn laatste filmrol was in Warrior, die in 2011 uitkwam. In die periode kampte hij met veel blessures. Maar het was ook een tijd waarin hij gevechten won. Is het dat hij geen ambities (meer) heeft voor films, of komt het door zijn afwezigheid en verliespartijen in de kooi dat hij niet meer op witte doek verschijnt?

Zoals gezegd, een zegetocht is niet onmogelijk. We hebben gezien hoe Andrei Arlovski na een mindere periode een comeback wist te maken. Maar voor de bijna 38-jarige Suga Rashad heb ik toch wat zorgen. Om te beginnen: hij neemt een flinke stap terug in gewicht en heeft behoorlijk wat dienstjaren op zijn conto. Mijn grootste zorg is of hij er mentaal nog helemaal is. Heeft hij nog de drive om te vechten, om te willen winnen?

In zijn laatste drie gevechten (en ook tegen Rogerio Nogueira) zag ik iemand die niet kon settelen in het gevecht. Dat kan je op het conto van zijn tegenstanders schrijven, maar zo zie ik het niet. Hij vecht terughoudend en lijkt geen ritme te vinden. Zoals een schrijver een ‘block’ kan hebben, lijkt Evans op dit moment geblokkeerd te zijn.

Evans zegt in interviews dat er niets met hem aan de hand is en dat hij op zoek is naar momentum. Dat lijken geruststellende woorden, maar zolang hij niet loskomt in de Octagon en niet naar zijn kunnen presteert, dan komt het succes ook niet.

Rashad Evans moet zijn killer instinct vinden wil hij succesvol zijn. Zoals Apollo Creed ooit zei tegen Rocky: ‘The Eye of the Tiger’. Als hij daartoe niet toe in staat is, zie ik hem liever doen wat zijn bijna-leeftijdsgenoot Brad Pickett deed: zijn handschoenen opbergen.