Rashad Evans: het is eindelijk klaar

0
428
Oscar Davila schrijft maandelijks een column voor mmaplanet.nl

Rashad Evans is met pensioen, eindelijk. Een beslissing waar ik met tegenstrijdige gevoelens naar heb uitgekeken. Aan de ene kant is zijn afscheid een einde van een tijdperk en ja, dat maakt het bitterzoet. Aan de andere kant werd met elke verliespartij pijnlijk duidelijk dat hij niet meer op het hoogste niveau presteerde.

Gelukkig kan hij als analist en trainer actief blijven binnen de MMA-wereld. We hoeven dus niet helemaal afscheid van hem te nemen.

Toen ik het hoogtepunt van mijn MMA-obsessie bereikte was Evans zo ongeveer het epicentrum van het MMA-universum. We hebben het over 2010; Suga en Quinton Rampage Jackson stonden tegenover elkaar in het beste seizoen van The Ultimate Fighter: het tiende seizoen. Evans bleek een geweldige coach en had op dat moment alle ambitie om de titel in het lichtzwaargewicht te heroveren.

Diehard fans over de wereld volgden die reis op de voet en ook ik geloofde in zijn renaissance. Hoewel zijn eerste gevecht na het verliezen van de riem tegen Thiago Silva niet indrukwekkend was, weet ik nog dat ik dacht: dit komt wel goed. Eerst weer even een winst in de zak steken.

Sindsdien heb ik bij bijna elk gevecht het gevoel gehad dat Suga nooit tot zijn volledige potentie vocht. Of het nu winst- of verliespartijen waren, ik behield dat gevoel. Ondanks dat, besef ik ook dat mijn gevoel geen universele waarheid is.

Ondertussen wist Evans langzaam maar zeker, ondanks blessures, dichterbij de titel te komen en daarom geloofde ik nog steeds oprecht in zijn kansen in het heroveren van de gordel. Dus toen het gevecht tegen toenmalig kampioen Mauricio Rua werd aangekondigd was ik optimistisch.

Het noodlot sloeg echter toe: Evans’ knie raakte geblesseerd en de piepjonge Jon Jones, die op dat moment bezig was met een indrukwekkende opmars, kreeg het titelgevecht tegen Rua en won. We weten allemaal wat er daarna gebeurde tussen Suga en aan de andere kant Jones en team Jackson.

Vanaf het moment dat Bones de riem om zijn middel kreeg, zag ik de kansen voor Evans als sneeuw voor de zon verdwijnen.

Suga vocht zich wel terug naar de titel, sterker dan ooit, maar Jones was teveel voor hem. Sindsdien heeft hij nog twee keer gewonnen, maar de lange lijst verliespartijen vertellen niet het volledige verhaal.

Veel partijen waren competitief en sommige hadden in Evans’ voordeel kunnen worden beoordeeld. Het ergste van alles blijft dat ik tot aan zijn laatste gevecht voelde dat hij niet het onderste uit de kan haalde. Ik blijf geloven dat hij veel van die gevechten had kunnen winnen mits hij het gaspedaal volledig had ingedrukt.

Het schip met titelaspiraties had de haven allang verlaten, maar met een winstpartij had hij met een beter gevoel kunnen afzwaaien. Iets wat ik deze toekomstige Hall of Hamer van harte had gegund. Niettemin is zijn carrière niets anders dan legendarisch en is zijn bijdrage aan MMA zoals we dat nu kennen onmiskenbaar.

Het meest trieste is dat ik in zijn allerlaatste gevecht een Evans zag die wel vol gas ging. Maar die ommekeer die hij mentaal had gemaakt bleek te laat voor wat hij fysiek nog kon presteren. Ik kan er niets anders van maken: de koek is op.

Om die reden kan ik niets anders dan constateren: Suga Rashad Evans is eindelijk met pensioen.