Ode aan een van mijn grootste MMA helden

5
560


Niemand minder dan Kazushi Sakuraba. De Gracies leken in de jaren 90 een soort monopoly te hebben op de juiste manier van MMA vechten. Toen kwam uit het niets een kleine japanner opzetten vanuit het pro-wrestling. Hij vocht zijn eerste partij tegen de vele kilos zwaarder wegende Kimo Leopoldo. Iets wat hij in zijn cariere vaak nog zou doen, hij zou ongeacht het gewicht elke uitdaging aangaan.

Sakuraba kreeg de bijnaam “Gracie Hunter” van niemand minder dan Helio Gracie. Deze bijnaam verworf hij doordat hij achtereenvolgens Royler, Renzo, Royce en Ryan Gracie versloeg. In al deze partijen liet hij technieken zien die mensen nog nooit gezien hadden. Royler, ‘s werelds beste grappler werd gedold alsof het niets was. Renzo zag zijn arm in een pretzel veranderen met een staande kimura techniek. Royce Gracie en Sakuraba vochten anderhalf uur lang, totdat Royce niet meer kon lopen. En de “bad boy” van de familie Ryan Gracie kreeg ouderwets billenkoek.

Renzo na verlies tegen Sakuraba

Daarnaast vocht hij nog een aantal andere noemenswaardige partijen, tegen Carlos Newton, Vernon White, Ken Shamrock, Wanderlei Silva en Rampage. Maar op een gegeven moment begon de leeftijd Sakuraba in te halen. Met veel blessures en klappen in de ring, zagen we zijn verliezen steeds pijnlijker worden. Met als dieptepunt het verlies tegen Melvin Manhoef, die werkelijk niets van hem overliet.

Toch zal hij altijd in mijn hart de beste Japanse MMAer zijn. Daarnaast heeft hij mij geinspireerd wat betreft een aantal technieken. De kimura heeft mij het meest geinspireerd. En ik weet uit verhalen van bevriende grapplers dat ik niet de enige ben die geinspireerd is door deze knokker in hart en nieren.

Mooie Highlight:

5 COMMENTS

  1. wat een ontzettend mooi moment toen helio gracie in de hoek zag staan, handje schudden en dan de handoek, hoe kan je budo uitleggen.

    Z’n verlies partijen zou ik niet als pijnlijk noemen. Het gebeurd… iedereen wordt oud, iedereen gaat dood, de evolutie van de sport achterhaald iedereen. Kijk naar Wanderlei, waar hij toen was t.o.v. Sakuraba en waar hij nu is.

    Nu ik die oude helden zie moet ik wel zeggen dat ik weer ff anders ga denken over de UFC, het neerzetten van shows en het hypen van vechters en fights. Zellfs Chael Sonnens gedrag flitst voorbij (Eerst vond ik het grappig, nu denk ik aan reputaties die hij kapot maakt met grappen en cheap shots, voor het beetje edge wat hij, los van zijn aanzienlijke talent, probeert te krijgen).

  2. Ja toen ik Saku voor het eerst zag vond ik hem ook meteen iets hebben, rustige kerel die al die beesten oprolt. Ook mooi om te zien dat je niet per se in het BJJ geschoold hoeft te zijn om een goeie grappler te zijn.

  3. Mooi geschreven Brian! Vond Sakuraba altijd al een icoon voor het japanse mma.
    Sympathiek mannetje met geweldige grappling skills en goed gevoel voor humor en show!
    jammer dat hij tegenwoordig zo vaak verliest, eigenlijk had hij gewoon moet stoppen na het gevecht met Miller.

    heb trouwens ooit een keer geprobeerd een mooie highlight over hem te maken, maar door gebrek aan “goede” oudere beelden ben ik maar voor een andere stijl gegaan.
    http://www.youtube.com/watch?v=Ukq9JeRqFRE