Kampioen gezocht. Moet vechten

0
414
Foto: Josh Hedges/Zuffa LLC via Getty Images

Kampioen worden is het einddoel van elke sporter. Eerst de beste van de stad en daarna de beste ter wereld. Voor vechters is de weg naar een kampioenschap lang en onzeker. Niet zo gek dus dat ze, eenmaal in het bezit van een titel, wat kieskeurig worden. Maar juist die houding slaat hun carrière knock-out.

Alhoewel iedereen en zijn moeder een UFC-interim kampioensgordel kan krijgen, blijven de echte titels veelal buiten bereik. Om er ook maar voor in aanmerking te komen moet je binnen de UFC niet alleen kunnen vechten en winnen, maar dat alles ook nog eens op spectaculaire wijze. En als dat niet lukt, dan helpt een vlotte babbel en wat gevloek je ook een heel eind op weg naar goud.

Het is de realiteit van het wereldje. Gegard Mousasi snapt dat als geen ander, maar weigert eraan mee te doen. Nadat hij het gevoel had dat de UFC hem geen kans op de titel gaf, ging hij naar Bellator waar hij puur op zijn vechtvaardigheden en zonder al die poeha en drama kampioen in het middengewicht werd.

Toen hij vertrok bij de UFC was Michael Bisping daar nog de kampioen. Dat zijn winst op Luke Rockhold door velen werd gezien als een gelukje deerde de Brit niet. Hij was de beste en dat zou hij nu laten zien.

Hoe? Nou, in ieder geval niet door tegen uitdagers als Mousasi, Chris Weidman, Jacaré Souza, Robert Whittaker of Yoel Romero te vechten. Nee, dat zou… tja, wat zou dat zijn? Te makkelijk? Te moeilijk?

Het werd niet helemaal duidelijk, maar Bisping was onwrikbaar en koos voor zijn volgende gevecht voor een rematch tegen oude rot Dan Henderson. Hij won een zware partij en verloor daarna zijn titel tegen weltergewichtlegende Georges St-Pierre. Inmiddels is Bisping met pensioen en ligt er een flinke smet op zijn tijd als kampioen.

Want terwijl hij zijn titel verloor, liet Whittaker zien hoe je een écht kampioenschap behaalt. En dan doel ik niet op het feit dat hij de echte gordel zonder een voet in de kooi te zetten in de schoot geworpen kreeg door St-Pierre. Ik doel op het feit dat hij afrekende met Souza en Romero om zijn interim kampioenschap legitiem te maken. Toen zijn interim titel zonder slag of stoot werd omgezet in een volwaardige titel viel er ook geen onvertogen woord.

Integendeel, iedereen slaakte een zucht van verlichting. Eindelijk een echte kampioen!
Eentje die zijn titel ook verdedigt, zelfs als die titel niet eens op het spel staat. Vorige week versloeg Whittaker wederom Romero in een keiharde rematch. De Cubaan was vooraf te zwaar tijdens de weging, dus hij kwam bij winst niet in aanmerking voor de gordel.

Whittaker had het gevecht kunnen afblazen en een deel van zijn geld kunnen incasseren, maar dat deed hij niet. Hij vocht. In een partij waar niets en tegelijkertijd alles op het spel stond voor de Australiër. Bij winst verzilverde hij zijn titel, bij verlies bleef hij alleen in naam kampioen. Dat hij juist dit gevecht alleen al aannam, geeft zijn kampioenschap een gouden randje.

(Voormalig-)kampioenen als Michael Bisping, Conor McGregor en Tyron Woodley kunnen wat van hem leren. Een echte kampioen zeikt niet over wie waardig genoeg is. Die maait gewoon de poppetjes die voor hem staan van de kaart om zijn lijst met overwinningen uit te breiden. Zo bouw je een nalatenschap op. Zo word je een legende.