Het ellendige en zinloze toernooi der interim-titels

0
971
Foto: Josh Hedges/Zuffa LLC via Getty Images

Bij een gebrek aan echte gordels zet de UFC tijdens UFC 236 voor het eerst twee interim belts op de main card. Wie de waarde van deze titels kent, weet: het gaat nu letterlijk nergens meer om.

Max Holloway gaat tijdens UFC 236 een divisie omhoog om tegen Dustin Poirier te strijden om een lichtgewicht interim kampioenstitel. Kelvin Gastelum en Israel Adesanya vechten om de interim titel in het middengewicht.

Al dat nepgoud duidt op een ernstig gebrek aan echte titels. Bij het lichtgewicht ligt alles dankzij de hebzucht en gewelddadige chaos rond Conor McGregor en de ongeslagen kampioen Khabib Nurmagomedov op zijn gat. Bij het middengewicht is de situatie minder zorgwekkend, maar is het wachten op het herstel van kampioen Robert Whittaker.

Op zich is zo’n interim titel dus best logisch, ware het niet dat de UFC duidelijk heeft gemaakt dat deze gordels niets voorstellen. Ooit was het een garantie om als eerstvolgende voor de echte kampioensgordel te mogen strijden, maar dat is de laatste jaren veranderd. Tony Ferguson en Colby Covington ontvingen beide zo’n mooie garantie om vervolgens te horen dat dit nooit zo gezegd was en dat ze wederom aan konden sluiten in de lange rij wachtenden.

De UFC leeft bij de waan van de dag. Het denkt dat blinkend goud meer kijkers zal trekken. Ze vergeten hierbij een belangrijk ding: het goud moet iets waard zijn. Al die bling-bling is leuk, maar het gaat niet om dat prulletje, maar om de titel erachter. Jezelf kampioen noemen van een eerlijke competitie die jij op eigen houtje door jouw extreme vaardigheden hebt overmeesterd.

De laatste jaren is de competitie binnen de UFC allesbehalve eerlijk. Met trash talk, roem en rumoer werkt een vechter zich tegenwoordig naar de troon. Vraag het Chael Sonnen of Colby Covington maar. En dan komt daarbovenop nog een belt die net zo leeg is als de praatjes en tweets van de hierboven genoemde heren.

Wat al dat gegoochel met interim-gordels doet, is vechters hun reden om te vechten afnemen en het publiek het belang van een partij. Wetende dat je met winst niet echt stijgt in de rankings, en dat deze er überhaupt niet meer toe doen, maakt dat gevechten geen doel hebben. Het draait alleen om het entertainment op dat moment. De reden zelf is ons afgenomen.

Daarom zijn de toernooien van Bellator ook zo’n verademing. Tuurlijk, de gemiddelde kwaliteit van de vechters en partijen is een niveautje lager dan bij de UFC, maar het gaat tenminste ergens om! Er staat iets op het spel.

Vechtsport is prachtig, maar zonder echte competitie met knikkers voor de winnaar is het gewoon een vechtpartij. Op hoog niveau, natuurlijk, maar dat niveau wordt bepaald door eerlijke rankings en één echte kampioen.

Zonder dat kun je de partijen net zo goed in de achtertuin of op een parkeerplaats doen. Hopelijk draait de UFC bij en realiseert het dat de focus op het snelle geld zijn divisies en vechters alleen maar in waarde laat dalen.