Het Diaz dilemma

0
483
Foto: Sheen643 CC BY-SA 4.0

Het is een pittig dilemma. Wel of niet vechten? Nick en Nate Diaz behoren tot de meest tot de verbeelding sprekende vechters in de UFC, maar ze geven de organisatie vooral veel kopzorgen met hun uitspattingen buiten de kooi. De Diaz-broertjes zelf zijn er ook niet helemaal uit of een UFC-partij wel is wat ze willen.

Lange tijd was grote broer Nick de blikvanger. De voormalig Strikeforce-kampioen vocht zich in epische partijen langs mannen als Robbie Lawler, Frank Shamrock en Paul Daley. Hij kwam te kort tegen kampioen Georges St-Pierre, maar liet tegen Anderson Silva zien waarom hij uniek is. Met verbluffende maniertjes en trashtalk bracht hij de Braziliaanse legende uit z’n evenwicht en voegde hij nieuwe beelden aan zijn highlight reel toe.

Dat was in januari 2015. Na het gevecht bleek een dopingtest positief: hij had marihuana gebruikt. Niemand was verrast. Sindsdien zit hij thuis of in een discotheek, weigert hij elk gevecht dat de UFC voorstelt en werd hij in mei gearresteerd wegens huiselijk geweld. We waren een beetje verrast.

Een Diaz-broer is namelijk eigenzinnig. Hij volgt zijn eigen pad. Ook het kleine broertje Nate. Hij stond lange tijd in de schaduw van zijn oudere broer, maar vocht zich via mannen als Jim Miller en Donald Cerrone naar een titelgevecht tegen Benson Henderson.

Bij die laatste twee partijen zette hij veelvuldig zijn opgestoken middelvinger in als wapen, dé groet uit Stockton. De regie van het Amerikaanse FOX schakelde tijdens het obscene gebaar zelfs live van de kooi naar een leeg stadionshot om hun kijkers te sparen.

Daarna was het hit en mis. Mooie winpartijen afgewisseld met brute verliezen. Tot hij inviel voor de geblesseerde lichtgewichtkampioen Rafael Dos Anjos en de kooi in mocht tegen Conor McGregor. De Ierse superster werd ontmanteld door Diaz, die hem uiteindelijk via submissie versloeg en daarmee in een klap wereldwijd doorbrak. De rematch leverde hem weliswaar een verlies, maar ook miljoenen dollars op.

Dat was in augustus 2016. Sindsdien heeft hij vooral geroepen om een nieuw gevecht tegen McGregor en een berg poen voor welke partij hij maar kreeg voorgeschoteld. Zijn naam was inmiddels dusdanig gevestigd dat zelfs weltergewichtkampioen Tyrone Woodley hem uitdaagde. Zonder succes, want Nate hield zijn ogen vooral op de Ierse kip met de gouden eieren.

Nu McGregor geboekt staat tegen Nurmagomedov en er weinig kans is op een trilogiegevecht, zit er voor Nate weinig anders op dan zich te schikken naar de wensen van de UFC. Daarom accepteerde hij een gevecht op UFC 230 tegen Dustin Poirier. Tenminste, zo leek het. Nate was op de persconferentie om de partij aan te kondigen, maar kwam te laat en schreef vervolgens op Twitter dat hij helemaal niet zou vechten.

Typisch Nick/Nate Diaz! Wispelturiger bestaan ze niet binnen de UFC. Hun rare capriolen in en buiten de kooi zorgen voor veel aandacht van fans en de media en verkopen veel pay-per-views, maar het maakt het er niet makkelijker op.

De weg naar het gevecht is hobbelig en ligt bezaaid met lege flesjes en controverse. Als het gevecht überhaupt doorgaat. Wat dat betreft heeft de UFC twee kijkcijferkanonnen die vooral achter slot en grendel met stof bedekt ergens in een kast staan.

Het is niet makkelijk om een Diaz-broertje te zijn. Ze zijn erg open over hun worstelingen met het leven dat ze leiden als vechter. En of hij nou Nick of Nate heet, hij is altijd net zo dicht bij succes en rijkdom als bij mislukking en armoede. Sowieso moet alles moeilijk. Zelfs als het makkelijk kan. Maar dat maakt de Diaz broertjes ook zo verdomde interessant. Met recht een duivels dilemma.