The Final Countdown

0
256
Oscar Davila schrijft maandelijks een column voor mmaplanet.nl

Michael The Count Bisping heeft een fantastische MMA-carrière, tot zover. Zijn laatste gevecht staat, als het goed is, gepland voor maart en als hij slim is, wat hij ook is, wordt dat écht zijn laatste partij. Er valt niets meer te bewijzen, alleen nog maar te verliezen.

Die laatste partij tegen Kelvin Gastelum had hij eigenlijk moeten winnen; het lijkt een teken aan de wand dat het einde nabij is. Het helpt natuurlijk niet mee dat hij drie weken daarvoor zwaar verlies leed tegen George St-Pierre. Iets wat fysiek en mentaal misschien meer meespeelt dan hij wil toegeven. Maar de tand des tijds houdt met niemand rekening en Bisping draait al wat jaren mee in de UFC. Als hij in maart een mooie wedstrijd neerzet, kan hij maar een ding concluderen: Schluß.

De vraag is in meerdere media gesteld: hoe kijken we terug op zijn carrière? Voor mij is The Count een brug tussen de tijd van weleer, zo midden jaren ’00 en het huidige tijdperk, laten we zeggen de laatste vijf jaar. Bisping is een van de laatste der Mohikanen die zowel in dat tijdperk als nu aan de top vecht. De Brit heeft sinds zijn deelname aan TUF 3 aan de top gestaan, maar miste altijd net de kans om door te breken naar een titelgevecht. Pas in de laatste fase van zijn loopbaan kwam daar verandering in.

Die kans komt om de hoek kijken als hij wint van Anderson Silva en Chris Weidman twee weken voor UFC 199 geblesseerd raakt. Het is geen overtuigende winst tegen The Spider. In alle eerlijkheid: ik denk dat Silva had gewonnen, maar de jury geeft Bisping het voordeel en zo krijgt hij na tien jaar vechten in de UFC eindelijk een titelgevecht.

Achteraf blijkt dat hij in die tijd al flirtte met pensionering, maar vermoedelijk geeft deze ticket naar goud hem de kracht om alles wat hij nog in huis heeft te kanaliseren naar dit ene gevecht. Vrijwel niemand geeft vooraf Bisping kans tegen Luke Rockhold, de kampioen van dat moment waarvan hij eerder had verloren. Maar de energie barst los en het levert hem, naast de titel, de grootste winst van zijn leven op.

Daarna lijkt alle kruit verschoten, want zijn enige titelverdediging is tegen oud-rivaal Dan Henderson; en het is niet glorieus. Let wel: Henderson had geen enkele claim op een titelgevecht, maar in deze moderne tijd waar verdienste niet meer centraal staat kan zo’n gevecht plaatsvinden. Bisping krijgt weliswaar weer het voordeel van de jury, maar overtuigt niemand. Tegen wie kan hij zijn claim als ware kampioen legitimeren?

Maar ook zijn volgende tegenstander, GSP, verdient geen titelgevecht; in ieder geval niet in het middengewicht. De Brit dacht dat hij een te winnen partij tegen een grote naam had, maar wat er vervolgens gebeurde in het gevecht met St-Pierre staat ons nog helder bij.

Dat Bisping niet zal worden herdacht als een groots UFC-kampioen zal niemand verbazen. De riem, hoewel verdiend gewonnen van Rockhold, lijkt toch niet een kers op verder een prachtige taart.

Ik kijk straks straks terug naar deze vechter en zie een werkpaard, een meer dan degelijke vechter die veel en altijd tegen iedereen vocht. Als mens soms heel gemoedelijk, maar ook een branieschopper en opmerkelijke trashtalker. Omdat zijn materie altijd vanuit het niets in de vijfde versnelling kwam als hij een tegenstander had en compleet verdween na het gevecht (enkele uitzonderingen daargelaten).

Afscheid nemen van The Count is afscheid nemen van een belangrijke periode in de vroege UFC- en MMA-geschiedenis. Ik hoop oprecht dat hij nog voor lange tijd als analist zal werken. Daarmee blijft het verleden verbonden aan het heden en omdat hij simpelweg zijn sporen heeft verdiend.