Met pensioen gaan is het zwaarst

0
870

Dan Hendersons knock-out van Hector Lombard tijdens UFC 199 was pure poëzie. Poëzie in de meest grove, gewelddadige zin van het woord, geuit door een lichaam getraind voor oorlog en gehard door tientallen jaren aan gevechten. In zo’n gedicht hoort het woord “pensioen” eigenlijk niet thuis. Of juist wel?

Toen Henderson zijn elleboog tegen het hoofd van Lombard plantte gingen de lichten direct uit. Bij het publiek, dat uit ongeloof even moest knipperen met de ogen, en vooral bij Lombard, die van het ene op het andere moment een kijkje nam in dromenland.

Comeback
Hoe anders leek het gevecht een paar minuten eerder te verlopen. Nadat Hendo eindelijk zijn bekende H-Bomb liet neerdalen op het gezicht van Lombard, ging het snel bergafwaarts met de oude strijder. Terwijl hij de wankelende Lombard probeerde uit te schakelen werd hijzelf geraakt door een goede stoot die zijn knieën in slierten veranderden.

“Ow! Die kin van Hendo is niet meer wat ‘ie geweest is”, hoorde je gelijk om je heen, als je het zelf al niet dacht of hardop zei. Wat hadden we nou ook verwacht? Henderson is met zijn 45 jaar de oudste vechter in de UFC. Van zijn laatste negen gevechten won hij er slechts drie en ging hij zelf drie maal knock-out. Zelfs bij de partijen die hij won zag hij veelvuldig sterretjes na een rake klap.

Het was tijd dat de oude legende met pensioen ging. Hij had genoeg gebloed, genoeg gegeven. Zijn highlight reel kan een avond vullen. Dit was de man die op zwaargewicht Fedor knock-out had geslagen. Zijn prijzenkast is goed gevuld. Hij hoeft echt niets meer te bewijzen.

Toen Lombard Hendo naar de grond gooide en hem bewerkte met stoten en ellebogen, tikten de seconden tergend langzaam voorbij. Zodra Henderson Lombard van zich af had gekregen en weer stond, sloeg de voormalig kampioen van Bellator hem met een goed getimede klap weer tegen het canvas. Hendo was te hard, te taai. En de enige die daar echt last van had, was hijzelf. Het zou de slachtpartij alleen maar langer laten duren, zo was de gedachte.

Comeback
Dat leek ook de ringdokter te vinden, die Henderson nog vlug even inspecteerde voor het begin van de tweede ronde. Hendo wuifde de bezorgde arts weg en ging weer verder waar hij mee bezig was.

Voorzichtig probeerde hij zijn bekende rechterstoot zijn werk te laten doen. Lombard was inmiddels uitgeraasd en een stuk rustiger. Statisch bleef hij staan en ontweek hij nipt een aantal van Hendersons stoten. Hij was inmiddels ook bekend met de H-Bomb.

Maar nog niet wat daarna kwam: Een rechter trap naar het hoofd gevolgd door die brute, maar oh zo wonderschone elleboog tegen zijn rechterslaap.

Het was het laatste gevecht op Hendersons contract bij de UFC en waarschijnlijk ook zijn laatste gevecht, zo zei hij na afloop tegen Joe Rogan. Alhoewel Hendo deur openhield voor een verlenging. Voor het publiek was het mooi zo. Een perfect afscheid van een groots vechter. We gingen hem missen, maar elke carrière moet een keer eindigen.

Bisping-Hendo 2?
En toen werd Michael Bisping later op de avond opeens de nieuwe middengewicht kampioen.

Bisping. De man die een rolletje heeft in Hendersons highlight reel terwijl hij bewusteloos op het canvas ligt en Hendo met gebalde vuist à la Michael Jordan van grote hoogte op zijn hoofd neerdaalt. Die man is nu kampioen van de divisie waarin Hendo zich begeeft.

Plotseling lonkt een fantastische rematch. Opeens is daar de mogelijkheid voor een nieuw sprookje. Hoe mooi was het toen Bisping de arrogante Rockhold KO sloeg? En hoe mooi zou het zijn als Henderson dat wederom zou doen met de, eveneens, arrogante Bisping en dan als oudste vechter ooit de titel zou winnen?

Het zou prachtig zijn! Maar eh… We waren net blij dat Hendo zijn indrukwekkende carrière op gepaste wijze afsloot toch? Ja, tuurlijk… maar…

Tja, dat zijn dus exact de emoties van een oude vechter die niet weet wanneer hij moet stoppen. Elk volgende gevecht is een nieuwe kans op roem. Hoe oud en versleten hij ook is, één welgeplaatste stoot is genoeg om zich weer in de kijker te spelen. Kijk naar Hendo!

Sterker nog, kijk naar Bisping! Al tien jaar vecht hij in de UFC voor een titelgevecht en al tien jaar is hij net niet goed genoeg. Dankzij de blessure van Chris Weidman mocht Bisping twee weken van te voren komen opdraven. Niemand gaf hem een kans. Hij had al eerder van Rockhold verloren en zijn rechteroog zag er niet bepaald gezond uit. Was het eigenlijk niet eens tijd dat de grofgebekte Brit zijn handschoenen aan de wilgen zou hangen?

Vraag dat de huidige kampioen middengewicht vandaag de dag nog maar eens.

Het is het moeilijkste besluit voor een vechter. Hoe groot, bekend, succesvol of rijk ze ook zijn. Hoe versleten, gewond, arm of ver verwijderd van de titel ze ook zijn. Ze hebben altijd een kans. Anders zouden het ook geen vechters zijn. Met pensioen gaan is daarom het zwaarste wat ze in hun loopbaan zullen doen.

Vraag dat maar aan Henderson en Bisping, aan Fedor, Brock Lesnar of BJ Penn. Sterker nog, vraag het na afloop van UFC 199 maar eens aan de fans.