Een terechte uitdager is meer waard dan een money fight

0
520
Foto: Jeff Bottari/Zuffa LLC via Getty Images

Het lijkt erop dat de balans binnen de UFC weer is hersteld. Na maanden van gesteggel over zogeheten ‘money fights’ liggen twee belangrijke UFC-divisies eindelijk weer op koers met titelgevechten tussen de kampioenen en terechte uitdagers. Net op tijd, want alhoewel het uitblijven van money fights niet zo’n probleem is, is het uitblijven van waardige titelgevechten dat wel.

Sinds de UFC voor miljarden van eigenaar verwisselde, wil elke vechter een groter stukje van de taart. De tijd dat kampioenen genoegen namen met een paar schamele tonnen is voorbij. Onder leiding van sterren als Ronda Rousey, Brock Lesnar en Conor McGregor zagen vechters hun gage stijgen tot rond de $3 miljoen dollar. En met de juiste tegenstander kon er ook nog eens flink aan Pay-Per-View gelden verdiend worden. De money fight was geboren. Plotseling werd elke UFC-kampioen nogal kieskeurig wat betreft zijn of haar tegenstander.

Zo kon het gebeuren dat Michael Bisping de middengewichtdivisie geheel naar zijn hand zette door te kiezen voor uitdagers die hun kans niet echt verdienden. Zijn partij tegen Dan Henderson werd nog wel gewaardeerd, maar dat hij tegen Georges St. Pierre zou uitkomen, terwijl mannen als Yoel Romero, Luke Rockhold en (toen nog) Jacaré keihard op zijn deur klopten, snapte niemand. Het was een money fight, zo zei Bisping, en dat had hij verdiend na al zijn harde werk.

Een divisie lager, begon de kampioen ook te mierenneuken. Tyron Woodley wilde Conor McGregor, GSP of anders één van de Diaz broertjes, als het maar een money fight was. Toen zowel Woodley als Bisping geen lucratieve tegenstander kregen, begonnen ze elkaar maar uit te dagen voor een zogenoemde super fight.

Maar zoals vaker gebeurt bij kieskeurige lieden: wie niet kiest, blijft met lege handen achter. Zo ook Bisping en Woodley. Nadat ze alle grote namen binnen de UFC (behalve de meest gevaarlijke uitdagers) hadden genoemd, zaten ze nog altijd met een lege plek in hun agenda. Terwijl hun uitdagers nieuwe partijen vochten, stonden de twee kampioenen langs de kant. Erger nog, hun imago liep een flinke deuk op.

Want een echte kampioen maakt het niet uit tegen wie hij vecht: hij verslaat zijn tegenstander toch wel. En met elke uitdager die hij verslaat, groeit zijn roem. Tot hij op een gegeven moment die kooi instapt en de hele wereld gefascineerd meekijkt.

Een money fight kun je namelijk niet zomaar uit de lege hoed toveren. McGregor en Rousey waren niet van het ene op het andere moment een superster met miljoenen fans over de hele wereld. Dat kostte meerdere jaren van hard werken, verschillende gevechten en een mix van persoonlijkheid en geluk binnen en buiten de kooi die ze in de kijker van het grote publiek speelde.

Maar wie op de bank blijft zitten weet zeker dat hij geen groot geld zal verdienen. Nadat GSP aangaf meer tijd nodig te hebben om zich klaar te maken voor zijn partij tegen Bisping, hakte Dana White de knoop door en boekte hij uitdager Yoel Romero tegen de Brit. Het is misschien geen money fight, maar dit zal Bispings grootste uitdaging tot nog toe worden en de fans zijn er blij mee.

Voorafgaand aan UFC 211, zat Woodley ook niet stil. Hij liet Demian Maia weten dat hij het een domme zet van hem vond om tegen Jorge Masvidal te vechten in plaats van te wachten op zijn kans op de titel. Volgens Woodley’s logica komen titelgevechten en money fights blijkbaar nog altijd uit de lucht vallen.

Maia weet wel beter. Daarom accepteerde hij het gevaarlijke gevecht tegen Masvidal. De UFC is geen fan van Maia, wiens vechtstijl zwaar steunt op zijn jiujitsu-vaardigheden, en hoopte waarschijnlijk dat de oude Braziliaan eindelijk ten onder zou gaan tegen de spectaculaire vechtstijl van “straatvechter” Masvidal. Niets bleek minder waar. Drie ronden lang sleepte en trok Maia Masvidal naar de grond waar hij hem als een wurgslang probeerde te verstikken. Het oogde niet fraai maar het leverde hem de winst op.

Na afloop ging Maia op zijn knieën en smeekte hij White om een titelgevecht. White beloofde het hem. Of die belofte iets waard is? Dat moeten we nog maar zien.

Het helpt wel dat de kampioenen bovenaan de ranglijst beseffen dat een gevecht beter is dan geen gevecht en dat een money fight goed is voor je portemonnee, maar niet per se voor je reputatie. In de keiharde wereld van de vechtsport moeten ze zich elke keer weer bewijzen tegen de besten in hun divisie. Ze kunnen ervoor kiezen om die uitdaging uit de weg te gaan, maar winst zal hen dat niet opleveren.