De meest gewelddadige vechter ter wereld

0
1012
Foto: UFC/Getty Images

Opeens was hij daar: een nieuwe, weliswaar bedachte, UFC-titel. Eddie Alvarez en Justin Gaethje vochten tijdens UFC 218 om wie zich de meest gewelddadige vechter in de organisatie mocht noemen, zo vertelden ze aan de media. De twee waren het vooraf nog niet helemaal eens over de criteria – pure knock-out of telt een submissie ook? – maar wel dat één van hen zich straks mocht kronen met een nieuwe titel.

En waarom ook niet? Een echte UFC-titel is verder weg dan ooit. Helemaal in hun divisie. Alvarez verloor ruim een jaar geleden zijn kampioensgordel aan Conor McGregor en sindsdien vechten de lichtgewichten om een interim-titel en het recht op een berg geld en veel roem mocht de Ier ooit besluiten terug te keren.

Maar die kans is dus klein. Helemaal sinds Tony Ferguson de interim-titel stevig in handen heeft en de altijd zo felle en praatgrage McGregor totaal niet reageert op Fergusons trash talk. Daarom dus deze nieuwe titel, die inmiddels gedragen wordt door Eddie Alvarez nadat hij Gaethje tijdens een bloederige strijd in de derde ronde via technische knock-out de baas was.

Oh wat veranderen de tijden. Vroeger was de vechtsport net als elke andere sport: het ging om het goud. Je telde pas echt mee als je kampioen was geweest. Ook voor UFC-vechters was zo’n titel het allerbelangrijkste doel. Daarna pas kwamen de door Dana White beloofde gouden bergen. Sinds McGregor weten de vechters wel beter.

Nu de sport al heel wat jaren op hoog niveau wordt beoefend, zien we ook steeds meer grote namen die het in zich hadden (en misschien nog wel hebben) om UFC-kampioen te worden, maar het (tot nu toe) nooit werden. Vechters als Donald Cerrone, Mark Hunt, Joe Lauzon, Urijah Faber, de Diaz broertjes, Diego Sanchez, Nate Marquardt, Clay Guida, Jim Miller en Gray Maynard kwamen dichtbij, maar wisten nooit de top van de berg te bereiken.

Toch doet het niets af aan hun prestaties of hun naam. In dit rijtje staan stuk voor stuk mannen die aanspraak maken op de titel meest gewelddadige vechter in de UFC. De meesten herkennen we niet eens zonder bloed dat over hun voorhoofd de ogen instroomt terwijl ze zich met hun vuisten een weg naar voren banen.

Het zijn stuk voor stuk legendes! Ze bewijzen dat de kampioensgordel niet het allerbelangrijkste is. En dat is een weetje dat vechters – én fans – nodig hebben in deze tijd van interim-titels, loze beloftes en divisies die worden gegijzeld alsof ze in de nieuwe Taken film zitten te wachten tot Liam Neeson ze komt redden.

Met de kampioenstitels verder weg dan ooit, is het fijn om te weten dat hun blauwe plekken, gebroken botten en bloedende wonden nog altijd veel waard zijn. Het is de prijs die ze het eeuwige leven brengt: in highlight reels en in verhalen die van generatie op generatie gaan.

Georges St. Pierre? Anthony Pettis? Frankie Edgar? Ja, die waren goed, maar ga eens zitten dan vertel ik je over Diego Sanchez in zijn hoogtijdagen, beter bekend als The Nightmare. Over Mark Hunt, de mastodont met onverwoestbare kaak en de walk-off knock-out.

Ga zitten, jochie, en luister goed.