Bloed, zweet, tranen en succes maakten van Marloes Coenen een MMA-pionier

0
203
Foto: Esther Lin/Strikeforce

De tranen vulden haar ogen toen Marloes Coenen na haar verloren titelgevecht nog eens terugkeek op haar prachtige carrière. Ze was tevreden, maar klonk ergens nog onzeker. Ze hoopte, zo zei ze, dat men haar zou herinneren als een echte vechter.

Dat klinkt als een wel heel bescheiden wens voor iemand met Coenens succesvolle carrière, maar is ook weer niet zo gek als je ziet hoe men op dit moment terugkijkt op die van gevallen superster Ronday Rousey. Na jaren haar divisie te hebben gedomineerd, wordt ze na twee keiharde knock-outs vooral gezien als een kampioen die niet kon omgaan met tegenslag.

Coenen wordt daarentegen unaniem door zowel de fans als haar collega’s als een echte strijder gezien, als iemand die nooit opgeeft. Het meest lovende oordeel kwam zelfs van een van de meest gevreesde MMA-vrouwen van dit moment: Cristiane Cyborg Justino. Op haar Instagram schrijft Cyborg over de speciale band die ze met “legende Marloes Coenen” kreeg na zeven intense rondes verspreid over twee gevechten.

Met name hun tweede gevecht maakte een diepe indruk op Cyborg. “Vier rondes deelden we bloed en zweet in de kooi”, schrijft ze. “Tijdens dit gevecht gaf ik haar de hardste stoten die ik ooit in een gevecht heb uitgedeeld. Keiharde klap na keiharde klap bleef ze doorvechten.” Cyborg won uiteindelijk met TKO, maar dat was maar een deel van het verhaal. Cyborg: “Het was een gebeurtenis waar Marloes en ik een deel van onze ziel aan de fans gaven, waar we hen de ware betekenis van de vechtsport toonden.”

Anderhalf decennium lang stond Coenen aan de absolute top. Op haar 19e werd ze in Japan de eerste vrouwelijke wereldkampioen in het MMA. Geheel in de stijl van zoveel Nederlandse vechtsport legendes zoals Anton Geesink en Ramon Dekkers trok ze naar het hol van de leeuw om er met de prijs en de eer vandoor te gaan. In 2010 deed ze dat ook in Californië toen ze de Amerikaanse Sarah Kaufman versloeg met een armklem en de prestigieuze bantamgewichttitel van Strikeforce won.

De sport groeide gigantisch gedurende de carrière van Coenen. Wat eerst werd gezien als een menselijk hanengevecht georganiseerd op smoezelige locaties groeide uit tot een miljarden business met evenementen over de hele wereld.

Een voor een werden de negatieve vooroordelen de nek om gedraaid. Toch hield een vooroordeel hardnekkig stand: vrouwen verdienden geen plekje binnen het MMA. UFC-president Dana White zei ooit zelfs dat hij nooit vrouwen in zijn organisatie zou laten vechten.

We vergeten snel in deze haastige wereld, maar toen Coenen haar carrière begon en doormaakte, vocht ze niet alleen tegen haar tegenstanders, maar ook tegen dit soort vooroordelen. De vrouwen, meer nog dan de mannen, moesten opboksen tegen de boze of bezorgde buitenwereld van burgers en politici, fans en promotors, die hen wilden buitensluiten.

Het was een zware slag, maar ook daar kreeg Coenen haar tegenstanders eronder. Waar ze in de kooi haar vechtkunst liet spreken, deed ze dat erbuiten tijdens interviews met een spontane, open houding. Ze charmeerde de media en wist goed uit te leggen wat het leven van een vechtsporter nou precies inhield. Televisieprogramma’s bezochten haar gym en zelf schoof ze aan bij talkshows en medische programma’s. Ook onderhield ze goed contact met politici en haalde ze zo de vechtsport langzaam maar zeker uit het verdomhoekje.

Dankzij haar talent en inzet zorgde ze ervoor dat het MMA voor vrouwen een volwaardige sport werd, inclusief de welverdiende eer en roem. In het buitenland werd ze daarbij geholpen door grote namen als Gina Carano, Miesha Tate, Cristiane Justino en Ronda Rousey, maar in ons kleine kikkerlandje deed ze het lange tijd alleen.

Nu haar vechtcarrière ten einde is, wordt duidelijk dat Coenen de sport binnen en buiten de kooi naar een hoger niveau heeft getild. Van haar grappling skills tot haar vechtlust, van haar kampioensgordels tot haar werk als officieuze MMA-ambassadeur: je kunt niet anders dan stellen dat Coenen een onbetwiste MMA-pionier is.

Eentje die – letterlijk – met bloed, zweet en tranen de eer van Nederland heeft hooggehouden en de weg heeft vrijgemaakt voor de toekomstige generaties vrouwelijke vechters.

0 comments