Afscheid van een kleine vechter met een grote schaduw

0
987
Foto: Josh Hedges/Zuffa LLC via Getty Images

Het was in de derde ronde dat de beentrappen hun tol begonnen te eisen. Urijah Faber hinkte en zijn tegenstander, Jose Aldo, rook bloed. Iedere keer weer landde de Braziliaan zijn keiharde trap op Fabers bovenbeen en elke keer wankelde Faber wat meer. Zijn droom om zijn World Extreme Cagefighting-titel terug te winnen, zou niet uitkomen.

Dat was bijna zeven jaar geleden. In april 2010. De tijd vliegt. Zeker voor een professioneel vechter. De inmiddels 37-jarige Faber maakt zaterdag een einde aan zijn vechtcarrière als hij het opneemt tegen Brad Pickett tijdens UFC on FOX 22. Zijn aangekondigde afscheid vindt plaats in Sacramento, Californië. Een passende plek voor het laatste gevecht van de man die ze The California Kid noemen.

Zijn bijnaam slaat niet alleen op zijn afkomst, maar ook op zijn jeugdige look en kleine bouw. Met zijn 1 meter 68 is hij aan de kleine kant. Toen hij zijn professionele MMA-carrière begon, had de UFC geeneens een gewichtsklasse voor vechters als hij. Faber moest het hebben van de kleinere organisaties.

Daar bewees hij dat ook kleine jongens groot kunnen zijn. Hij werd een “fan favorite” en trok volle zalen met zijn matches. Zijn grote doorbraak kwam in 2004 toen hij kampioen werd in twee verschillende organisaties. In 2006 voegde hij daar de World Extreme Cagefighting-titel aan toe.

De WEC-titel verdedigde hij viermaal met succes, waaronder tegen grote namen als Jens Pulver en niemand minder dan huidig UFC-kampioen Dominick Cruz. Faber is nog altijd de enige man die Cruz heeft weten te verslaan.

Na alle successen raakte Faber ook bekend met verlies. In 2008 verloor hij zijn titel en in 2010 stond hij tegenover een ijzersterke Jose Aldo, die op zijn bovenbenen inhakte als een houthakker op een boom. Terwijl het publiek en commentatoren Mike Goldberg en Joe Rogan Faber geen enkele kans meer gaven, bleef de California Kid doorploegen. Als hij klappen kreeg, sloeg hij terug. Als hij neerging, stond hij weer op, ook al waren zijn benen tot pulp geschopt. Hij vocht tot het laatste signaal, opgeven was geen optie.

WEC ging daarna op in de UFC, dat nu eindelijk lagere gewichtsklassen had. Daar vervolgde Faber zijn jacht op een titel. Hij maakte lijstjes met doelen die hij boven zijn bed hing. Als hij wakker werd, was hij gelijk gemotiveerd. Bovenaan zijn lijst stond simpelweg: UFC-kampioen worden.

Hij had er alles voor over. Al zijn geld stak hij in Team Alpha Male; zijn eigen vechtsportschool waar het al snel uitpuilde van getalenteerde kleine mannetjes als T.J. Dillashaw, Joseph Benavidez en Chad Mendes. Als vechters een slaapplek nodig hadden konden ze terecht in een van de vele huizen die ‘vastgoedmagnaat’ Faber had opgekocht met zijn zuurverdiende centjes. Ook haalde hij Duane Ludwig binnen als hoofdcoach.

Ondanks al zijn inzet, lukte het hem niet om die UFC-titel op zijn naam te zetten. Maar liefst driemaal vocht hij voor een titel en eenmaal voor een interim-titel. Elke keer trok hij aan het kortste eind. Zijn grote droom zou nooit uitkomen.

Met zijn afscheid aanstaande doemt vanzelf de vraag op over zijn nalatenschap. Hoe wordt Faber herinnerd? Sowieso als een groots MMA-kampioen, ondanks dat hij nooit UFC-goud veroverde, maar vooral als een MMA-pionier. Een vechter die liet zien dat ook de lagere gewichtsklassen ertoe doen. Hij deed dat in een tijd dat niemand naar ze omkeek, vechtend voor een paar honderd dollar zonder toekomstperspectief.

En daar houdt zijn nalatenschap niet op. Met zijn Team Alpha Male blijft hij ook in de toekomst zijn stempel drukken op het MMA. Met Cody Garbrandt en Paige VanZant heeft Alpha Male twee supersterren in wording. Garbrandt neemt het eind deze maand zelfs op tegen kampioen Cruz.

Wat dat betreft is dit een einde dat Faber typeert: ondanks zijn afscheid blijft hij op zijn manier doorgaan. Van opgeven heeft de kleine man nog nooit iets willen weten.